Podczas wojny żołnierze używają barw ochronnych, aby ukryć się przed wzrokiem nieprzyjaciela. Zwierzęta także stosują kamuflaż, czyli maskują się, by nie dostrzegł ich drapieżnik lub potencjalna ofiara. Ludzie uczą się kamuflażu, natomiast u zwierząt są to cechy wyglądu lub zachowania, które powstały w wyniku milionów lat ewolucji. Zwierzętom do maskowania się służy na ogół odpowiednie ubarwienie, ale kształt ciała i przyjmowane pozycje też nie są bez znaczenia. Większości stworzeń kamuflaż pozwala zlewać się z otoczeniem, choć jaskrawe barwy niektórych gatunków także mogą być formą kamuflażu polegającego na naśladowaniu wyglądem innych zwierząt (drapieżnych lub jadowitych). Świeżo wyklute pisklęta nie umieją latać, a noworodki wielu ssaków nie potrafią nawet stać o własnych siłach. Bardzo młode zwierzęta zwykle nie są w stanie uciec przed drapieżnikami, ale dzięki kamuflażowi drapieżniki często ich nie zauważają. Na przykład pisklęta siewek swym piaskowym, cętkowanym upierzeniem przypominają plaże, gdzie przychodzą na świat. Brązowa sierść młodych jelonków pokryta jest białymi cętkami, młode lwy także są cętkowane. Plamy i pasy zacierają kontury sylwetki zwierzęcia, ale nadal łatwo jest zauważyć jego cień. Znika on jednak, gdy pisklę lub jelonek przypada do ziemi. Jak widać, kamuflaż może być w równym stopniu kwestią zachowania, jak i wyglądu.